Έρχεται η μέρα που γλυστράμε μέσα από το σκιερό τούνελ και ξεπροβάλλουμε στο φως. Η πρώτη μας ανάσα.

ΣΟΚ!!! Ήρθαμε στη ζωή.

Φορέσαμε το καινούριο μας σώμα και νά ’μαστε.

Θεοί στη κούνια μας, με κόσμο γύρω μας να τρέχουν στον παραμικρό λυγμό μας, στην ελάχιστη κίνησή μας.

Δεν έχουμε όνομα, χωρίς όνομα δεν υπάρχουμε.

Έχουμε την τάση να δίνουμε όνομα σε ό, τι δεν υπάρχει.

 
Αν δεν υπάρχετε, τότε ο κόσμος δεν υπάρχει. Aυτό θεωρείστε το ως δεδομένο.
( Σρι Ραντζίτ Μαχαράτζ)
 

Και αφού πάρουμε το όνομα, ξεκινάμε το ταξίδι μας για την απόκτηση του προσωπείου μας. Πρώτα παρακολουθούμε τους γονείς μας, οι πρώτοι θεοί  που μας φροντίζουν ή αργότερα που μας επιπλήττουν για την σωστή διαμόρφωσή μας. Ακολουθεί η εκπαίδευση, κατόπιν η κοινωνία.

Οφείλεις να είσαι άρτιος, εξαιρετικός, καλύτερος από τους άλλους.

Να συγκρίνω, να δω είμαι μέσα στους καλούς αν όχι ο καλύτερος κι αν δεν είμαι μήπως αντιγράψω τον τρόπο τους για να τους μοιάσω;

Ο χρόνος σα μέτρο σύγκρισης του εαυτού μου με τον άλλον: ‘Εγώ¨ είμαι  πιο σημαντικός από σένα, “Εγώ” που θα πετύχω σε κάτι, θα γίνω κάποιος, θα απελευθερωθώ από κάτι.

 

Κι έτσι το προσωπείο έχει φτιαχτεί. Ας του δώσουμε το όνομα “Εγώ”.

Πως θα κάτσω, πώς θα μιλήσω, πώς θα γελάσω, τι κοστούμι θα φορέσω σήμερα για να κερδίσω, τι θα υποκριθώ;

Σκέψεις, Σκέψεις, Σκέψεις…

 

Η Σκέψη σαν χρόνος, η σκέψη σαν διαδικασία να γίνεις κάτι,
Είναι η ρίζα του φόβου
( Κρίσναμούρτι)

 

Και περνάει ο καιρός και ξεχνάμε πως το “Εγώ” δεν είναι ο εαυτός μας.

Μορφοποιούμε λίγο-λίγο τον ασφαλή μας κύκλο. Επιτρέπουμε στο φόβο να διαστρεβλώσει τη δράση και σιγά-σιγά εκείνος καταφέρνει να μαυρίσει τις ψυχές μας. Και η ζωή κυλάει και χάνεται ο θεός. Χάνεται ο εαυτός μας.

Θεέ μου, πού είσαι; Κοίτα μας από κει πάνω, Θεέ βοήθεια!

Σχηματίζουμε βήμα-βήμα τον ασφαλή μας κύκλο και ζούμε ήσυχα  εκεί μέσα, φοβούμενοι να ρισκάρουμε. Βρίσκουμε δουλειά, σύζυγο, κάνουμε οικογένεια, αν όχι, μοιραζόμαστε κοινές ιδέες, πιστεύω, πεποιθήσεις  με κάποιες ομάδες και ο χρόνος κυλά και εμείς βολευόμαστε στη συνηθισμένη μας ζωή.

«Εντάξει, καλά είναι, μερικές φορές αισθάνομαι κούραση, βαρεμάρα, άγχος, δεν αναπνέω, δεν αντέχω αυτούς που έχω επιλέξει να συζώ, αλλά δεν βαριέσαι, καλά είμαι και έτσι. Άλλωστε, τι, να ’μαι διαφορετικός, αφού και οι άλλοι τα ίδια περνάνε. Άρα είμαι κανονικός. Κατά βάθος διαφέρω από τους δίπλα μου και δεν επικοινωνώ καλά μαζί τους. Αυτοί δεν με καταλαβαίνουν.»

Το “Εγώ” γιγαντώνεται με τον καιρό και ο εαυτός συρρικνώνεται, ασφυκτιά στον ασφαλή του κύκλο. «Θεέ μου, πού είσαι; Γιατί με εγκατέλειψες; Δεν αντέχω άλλο αυτή τη ζωή!»

 

Το “Εγώ” είναι ο μεγαλύτερος ταραχοποιός.
Δεν μπορείτε να τον βιώσετε, αλλά εκείνος υπάρχει.
( Σρι Ραντζίτ Μαχαράτζ)
 

Εκείνος, ο εαυτός υπάρχει, παρά τη συρρίκνωσή του.

Μόνο που κοιμάται. Κοιμάται  ύπνο αιώνιο.

Έχουμε πιστέψει πως το προσωπείο είναι ο εαυτός μας, η πραγματικότητά μας.

Το ¨Εγώ” είναι ο μόνος παράγοντας, που δεν μας αφήνει να γνωρίσουμε τη πραγματικότητά μας.
Το “Εγώ” είναι το μαύρο σύννεφο μπροστά στον ήλιο.  Εξαιτίας του “Εγώ” δεν μπορούμε να δούμε τον ήλιο.
( Σρι Ραντζίτ Μαχαράτζ)
 

Κι όμως, μπορούμε να  τον δούμε, κυρίως τον ήλιο που υπάρχει μέσα μας.

Αρκεί να το αποφασίσουμε. Να κάνουμε ένα βήμα έξω από τον ασφαλή μας κύκλο .

Ένα βήμα τη φορά. Να θελήσουμε.

Κι αν αρχίσουμε να στρέφουμε το βλέμμα μας προς τον εαυτό μας, στον ήλιο της καρδιάς μας, κατευθύνουμε τη θέλησή μας.

Κι αυτό είναι η πρόθεση. Χρειάζεται να βάλουμε τη πρόθεση για να ξεκινήσουμε.

Βήμα-βήμα, χτύπο-χτύπο.

Μπορεί να αισθανθούμε φόβο στην αρχή ίσως και επιφύλαξη. Παρ’ όλα αυτά ας κάνουμε το πρώτο βήμα.

Τώρα η Καρδιά μας αναλαμβάνει δράση.

 

Αυτές οι πληροφορίες δημιουργήθηκαν για να κυκλοφορούν και διανέμονται ελεύθερα, αρκεί να περιλαμβάνουν τις λέξεις “Copyright υλικού © Χρυσή Μπέρου, www.berou.gr“.